سینما همیشه

الان که وقت شوخی نیست !(داستانك)

cinemagar1364 — Wed, 18 Nov 2009 09:38:18 GMT

مرگ من یه حرفی بزن ، یه چیزی بگو ، دیگه بسه ، بازی در نیار الان که وقت شوخی نیست !اگه فکر می کنی با این کارهات می تونی منو بترسونی کورخوندی . داری حال منو بهم میزنی ...ولی من ...من که می دونم ؛ اینا همش اداست !

باشه ... باشه هر جور میلته ؛ انقدر بازی درآر که ... ببینم نکنه راس راسی ... د ِ بلند شو لعنتی ...بهت می گم بلند شو . خواهش می کنم ،این بازیه کثیفی ئه که شروع کردی، تمومش کن. من مستحق ئه این کارا نیستم ، اونم به خاطر یه ... یه .... تمومش کن ، بلند شو . می شینیم مثه دوتا مرد سنگامون رو وا می کنیم . من که بهت گفتم ، دیگه برام فرقی نمی کنه ...درسته که تو ...ولی هر چی باشه ما رفیقیم، مثه دو تا برادر ؛ دلم می خواد همه چی مثه سابق بشه . من ...من نمی خوام یعنی نمی تونم ... پاشو دیگه خودتو لوس نکن . من که بهت گفتم ؛ دیگه برام فرقی نمی کنه ... درسته که تو ...ولی هر چی باشه ما رفیقیم . من ....من ترجیح می دم بازنده بمونم ....این وسط ...اصلن چرا من باید مانع تون بشم . ما خیر سر ِمون آدم بزرگیم ، اون رو نمی دونم ....یعنی فکر نکنم ! ولی ما ... ما خیر سر ِمون آدم بزرگیم . می شینینم مثه دوتا مرد سنگامون رو وا می کنیم . مرگ من یه حرفی بزن ... ، یه چیزی بگو ، دیگه بسه ، بازی در نیار الان که وقت شوخی نیست !

سیاوش مقدم

دوی بامداد ِ 22/8/88

صداي زوزه ي باد(داستان کوتاه)

cinemagar1364 — Mon, 19 Oct 2009 12:21:12 GMT

این داستان رو بدون اینکه هیچ ارتباط متنی در کار باشه به فرشته جیران و نرگس تقدیم می کنم.

Even a happy life cannot be without measure a darkness-C.G.YUNG

حتي يك زندگي سعادتمند نيز نمي تواند بدون كمي تاريكي باشد (ك.گ.يونگ)

زندگی منشوری است در حرکت دوار(یا سالهای دور از خانه).

cinemagar1364 — Wed, 05 Aug 2009 10:59:18 GMT

دست آخر یک جایی پیدا شد که به داستانهای من قبل از پاره

کردن نگاهی کنند.

زجرآورترین و عدد فرد در سایت دیباچه

روزهای رادیو 3

cinemagar1364 — Wed, 15 Jul 2009 12:28:18 GMT

تا خرخره

روزهای رادیو 2

cinemagar1364 — Wed, 15 Jul 2009 12:23:18 GMT

نيستي

روزهای رادیو

cinemagar1364 — Wed, 15 Jul 2009 12:20:18 GMT

چند وقت پیش یعنی درست قبل از انتخابات من و دوستم مجید محمدی برای جشنواره ی آثار پنج دقیقه ای که در رادیو تئاتر برگذار می شد چند تا متن نوشتیم که در استودیو ۸ رادیو ضبط شد و گویا پخش هم شده . به هر حال با خبر شدیم که سه تا از کارها کاندید شده و حدس می زنیم که یا جایزه ی اول تا سوم رو ببریم و یا به عنوان خس وخاشاک از ما تقدیر کنند.فی الحال برای خالی نبودن عریضه یا اریزه یا اریسه و یا شاید اودیسه و و و... چندتا از متن ها رو برای پست در نظر گرفتم .

در ضمن از آقايان وخانمها محمد، كيميا و ارغوان عزيز كه نظرات گرامي شون رو اينقدر دير ديدم كه ديگه بيات شده بود معذرت مي خوام.

حرف آخر

دیالوگ

cinemagar1364 — Tue, 28 Apr 2009 14:04:18 GMT

این روزها آخرین کلاسهای نمایشنامه نویسی ام را با محمد یعقوبی می گذرانم ؛ که به شدت مفرح و به درد بخور است . روال کلاس تمرین دیالوگ نویسی و خواندن کارها ست و...بخش جذاب اش هم همین دیالوگ نویسی ست.

بعد از این نمونه دیالوگ هایی رو که در این تمرین ها می نویسم و حداقل خودم رو راضی کرده ؛ توی وبلاگ می گذارم.

تمرین ۱

- آخه چرا اینقدر از هم متنفرید؟

ـ نمی دونم...

ـ بالأخره باید یه دلیلی داشته باشه...

ـ آره ، ولی من دنبالش نمی گردم.

ـ برای چی ؟!

ـ چون ممکنه آشتی کنیم ...!

تمرین ۲

ـ بابا چایی می خوری ؟

ـ چی می خوای ؟

ـ می گم چایی می خوری ... چیزی نخواستم که...

ـ اگه چیزی نمی خواستی چایی می ریختی .

ـ خب ، چی می خوام ؟

ـ پول...

ـ آره ، شاید ...ولی پول

ـ به تنهایی کافی نیست...نه ؟

ـ می خوام برم.

ـ قبلاٌ دربارش حرف زدیم.

ـ اون قبل بود. حالا قضیه فرق میکنه .

ـ پس نظرت عوض شده.

ـ تو دروغ گفتی... یه عمر به من دروغ گفتی...

ـ صلاحت همین بود.

ـ یعنی الان کجان ؟

ـ چه اهمیت داره من بزرگت کردم...

تمرین ۳

مرضیه : باید بیست و پنجمین سال ازدواجمون رو جشن بگیریم.

جواد : آره باید ، چهارروز مونده ، نه ؟

مرضیه : دیگه نمی تونی صبرکنی ، نه ؟

جواد : نه ، واقعا تحملم تموم شده...

مرضیه :راستی خواهرم اینام میان..

جواد :جدی ؟ پس ...

مرضیه : پس چی ؟

جواد : باید مساعده بگیرم.

دیالوگ هایی که رنگ آبی شده را استاد خوانده و ما در کلاس ادامه داده ایم.

از روزگار رفته حکایت از روزگار مانده شکایت

cinemagar1364 — Wed, 25 Mar 2009 23:35:18 GMT

سال نو مبارک .این را پیش از هر چیز دیگری می نویسم ، چون ممکن است این اطراف چیزی حواسم را پرت کند و تبریک این کلیشه محبوب مغفول بماند .

در این چند روز تعطیلی می توانست اتفاق های خوبی بیافتد که این مریضی کوفتی همه چیز را خراب کرد( منظورم ازواژه ی مریضی کوفتی ، سرما خوردگی ست خواهشاً با مرض کوفت اشتباه نشود .من رفتار پر خطر ندارم).

چند روز پیش از این یعنی دقیقاً پنج مارس روز منحوس تولدم بود و می خواستم با اولین نمایشنامه ی رادیویی ام "کیک تولد" وبلاگم را به روز کنم ، اما نشد . چون به عادت این چهار پنج سال اخیر صبح از خانه بیرون زدم و تا دیر وقت شب پرسه زدم فیلم دیدم و فکر کردم یکسال دیگر گذشت و من هنوز کاری به آن بزرگی که باید نکرده ام و...

به هر حال آنشب قدم زدن وفکر کردن در هوای سرد تبعات جالبی در پی داشت و همانطور که در بالا نوشتم با عنوان مریضی کوفتی از آن یاد می کنم که تا لحظه ی تایپ این چند خط کماکان ادامه دارد و ...

فی الحال نه حوصله ی تایپپ کردن یکی از داستان هایم را دارم و نه حوصله ی مرتب کردن فونت نمایشنامه ی رادیویی را... این چند خط که در زیر می آید را هم بگذارید به حساب تب و هذیان و...

در قاب خالی چشمانت؛

در آن نگاه مهربان فراری

جایی که من، نه (من)

جایی که تو؛

آنجا که هر چه آمد؛ گو: خوش

چیزی قرار ندارد

انگار

این طاقت من است

که دارد

مثل اتاق بی الف

با طای دسته دار

تحریر می شود.

دنیای راننده

cinemagar1364 — Wed, 18 Feb 2009 20:56:18 GMT

این عکس را تابستان امسال گرفتم میخواستم داستانی بنویسم درباره ی مالیخولیای یک راننده و درباره ی عشقی که هیچ وقت نداشته و اینکه یک روز زن رویاهاش را توی یک جفت روکش صندلی پیدا می کند. ولی هر چه فکر کردم خام بود ونمی آمد روی کاغذ ؛من هم فکر کردم مدتی رهایش کنم در هر حال فعلا جایش ایجاست.

هیچ می انگارمت (فیلمنامه ی کوتاه)

cinemagar1364 — Thu, 29 Jan 2009 10:42:18 GMT

این فیلمنامه رو حدود پنج سال پیش نوشتم . دوران سرگشتگی بعد از کنکور بود و می خواستم فیلمی بسازم و به سه فیلمساز مهمی که با فیلم هاشون به رشد شعور بصری من کمک کرده بودند ادای دین کنم ( این سه نفر بونوئل تروفو و کوبریک بزرگ هستند).

هیچ می انگارمت (به فتح ر ومیم دوم )بعد یک هفته ی کابوس وار در قرنطینه ی خود خواسته نوشته شد. و ۸۰درصد از کار رو همون روزها ساختیم ولی لوکیشین از دست رفت و کار متوقف شد . تا نوروز ۸۷که کار رو ازنو ساختم . همه چیز این بار به خیر وخوشی گذشت .به هر حال توی این ترافیک فکری وکاری برای این پست انتخابش کردم .

تنها یک توضیح لازمه : اینکار به خاطر ضرورت وجود جزئیات یک فیلمنامه نما به نماست