سینما همیشه

مرگ من یه حرفی بزن ، یه چیزی بگو ، دیگه بسه ، بازی در نیار الان که وقت شوخی نیست !اگه فکر می کنی با این کارهات می تونی منو بترسونی کورخوندی . داری حال منو بهم میزنی ...ولی من ...من که می دونم ؛ اینا همش اداست !

باشه ... باشه هر جور میلته ؛ انقدر بازی درآر که ... ببینم نکنه راس راسی ... د ِ بلند شو لعنتی ...بهت می گم بلند شو . خواهش می کنم ،این بازیه کثیفی ئه که شروع کردی، تمومش کن. من مستحق ئه این کارا نیستم ، اونم به خاطر یه ... یه .... تمومش کن ، بلند شو . می شینیم  مثه دوتا مرد سنگامون رو وا می کنیم . من که بهت گفتم ، دیگه برام فرقی نمی کنه ...درسته که تو ...ولی هر چی باشه ما رفیقیم، مثه دو تا برادر ؛ دلم می خواد  همه چی مثه سابق بشه . من ...من نمی خوام یعنی نمی تونم ... پاشو دیگه خودتو لوس نکن . من که بهت گفتم ؛ دیگه   برام فرقی نمی کنه ... درسته که تو ...ولی هر چی باشه ما رفیقیم . من ....من  ترجیح می دم بازنده بمونم ....این وسط ...اصلن چرا من باید مانع تون بشم . ما خیر سر ِمون  آدم بزرگیم ، اون رو نمی دونم ....یعنی فکر نکنم ! ولی ما ... ما خیر سر ِمون  آدم بزرگیم . می شینینم مثه  دوتا مرد  سنگامون رو وا می کنیم . مرگ من یه حرفی بزن ... ، یه چیزی بگو ، دیگه بسه ، بازی در نیار الان که وقت شوخی نیست !

سیاوش مقدم

دوی بامداد ِ 22/8/88

این داستان رو بدون اینکه هیچ ارتباط متنی در کار باشه به فرشته جیران و نرگس تقدیم می کنم.

Even a happy life cannot be without measure a darkness-C.G.YUNG 

حتي يك زندگي سعادتمند نيز نمي تواند بدون كمي تاريكي باشد (ك.گ.يونگ)

کردن نگاهی کنند.

زجرآورترین و عدد فرد در  سایت دیباچه

فردا برای من روز خاصی است ،از معدود روزهایی که دوست دارم سروقت به دانشگاه برسم ،فردا اولین جلسه ی کلاس داستان نویسی را با استاد امیر حسن چهلتن دارم وچون  نمی توانم شادی و سرخوشی ام را از این بابت پنهان کنم با نوشتن این پست با شما قسمتش می کنم 

یک روز سرد اواخر پائیز بود .پسرک روی پای پدرش نشسته بود

- بابا  اون چیه تو دست ِ آقاهه

- موبایله پسرم

- موبایل چیه؟

- یه جور تلفنه

- تلفن؟

- آره تلفن یادت نمیاد ؟بامامان میری خونه ی رباب خانوم زنگ می زنین به آقاجون؟...

- از سر کوچه ام باآقاجون حرف میزنیم...

 - آره

یعنی هر کی از اینا داره دیگه نمیره خونه ی رباب خانوم؟

/راننده ازآیینه اش نگاه تلخی به پسرک وپدرش انداخت وبرای لحظه ای نگاهش با پدر تلاقی کرد ،هردو نگاهشان را از هم دزدیدند

ـ آ...آره

- تو چرا از اینا نداری؟

- ن...ن... ندارم دیگه

- چرا

- آخه گرونه بابا ،پول ندارم دعاکن بابا پول دارشه بخره

- یعنی تا پولدار نشی نمی خری؟

/مرد میانسالی که روی صندلی جلو نشسته بود چشم هایش را بست وسری تکان داد و زنی افاده ای که آنطرف نشسته بود با نگاهی تحقیرآمیز آوایی تولید کرد :چیش... و من عکس گرفتم/

ـ .؟.

/.؟./

.

خیلی وقت ِ پیش در خیلی خیلی بچگی ام سعی کردم در طی ِ یک پروسۀ اساسمند پژوهشی دنیای اطرافم را شناسایی و از زوایای ِ مختلف مورد بررسی قرار دهم آن هم در حالی که من با مشکل کمبود مفرط  ِ زمان مواجه بودم و انتقالم از شیرخوارگاه به بخش ِ کودکان نو پا در مهد کودک (که 8 ساعت از روز را در آن می گذراندم) و افزایش ِ فضای اطرافم از تخت" یک در یک" به اتاقی با وسعت" شش در پنج "متر ونیز افزایش دوستانم از خودم به بیست و پنج نفر مرا دچار یک بحران مقیاسی کرده بود .این تغییر اندازه ی جهان اطراف برای من یک بیگ بنگ بود ومنطق استدلالی که  من به آن قائل آن بودم هم تأییدش می کرد زیرا که سایز پمپرزم  نیز بزرگ شده بود و... من با صبری ایوب وار تمامی این بحران ها وانفجارها را تحمل می کردم وسعی ام بر آن بود تا در روش شناسی ِ پروسۀ اساسمند ِ علمی ام خللی ایجاد نشود، مشکلات تمامی نداشت ، من باید آزمایشاتم را بروی کسی جز خودم انجام می دادم و امکان آگهی دادن هم نداشتم ، چه می توانستم بکنم؟ ناچار به  این خیال خام افتادم که یکی از بیست و پنج نفر دوستم در بخش نوپایان را دعوت به همکاری کنم اما به زودی متوجّه شدم که آمار من مخدوش است زیرا که یک نفر از میان آنها مربی مهد کودک بود ودر واقع تعداد کودکان با من به بیست و پنج  می رسید . به سرعت مشغول تحقیق وتفحص از میان بیست وچهار نفر دیگر شدم و با واقعیّتی تلخ مواجه شدم ، دوازده نفر از جمع دوستانم  مانند من از جنس مذکر بودند و متأسفانه پروسۀ  اساسمندشان زود تر از من شروع کرده بودند ودر نتیجه  دوازده نفر دیگر که لزومی ندارد در مورد جنسیّت شان  ابهام زدایی کنم پیش از فراخوان من در آزمایشی دیگر داوطلب شده بودند . پروسۀ اساسمند من تا مدّتی متوقف و مسکوت ماند تا آنکه روزی زن ومرد همسایه مان بعد از دعوایی طولانی با سابقه ای هم پایه ی نبرد مسکو تصمیم گرفتند پس از رفتن به یک جواهر فروشی ، قطعنامۀ 508 را امضاء کنند والخ... دراین میان مشکلی وجود داشت دختر نوپایشان بدلیل فقر فرهنگی پدر ومادر ساعات خوابش مختل بود وتازه خوابیده بود . پس به ناچار نوزاد خفته شان را به مادر من سپردند و رفتند . من تازه از خواب بیدار شده بودم ،ساعت خوابم کاملآً منظم بود ودر آن لحظه به مسائل ذهنی تر مانند اثر پروانه ای(effect butterfly) که به آزمایش احتیاج نداشت فکر می کردم ، ساعتی به همین منوال گذشت تا آنکه نوپای خفته بیدار شد و بهانه ی مادرش را گرفت ، مادرم مرا به خاله بازی وسرگرم کردن او مأمور کرد و رفت تا با صد وشانزدهمین نفر از آشنایانش(ازابتدای روز تا آن لحظه تماس تلفن برقرار کند ودعوای زن وشوهر همسایه و سپردن نوپایشان را خبرندهد بلکه  به نقد بکشد . مدتی از زمان من ونوپای همسایه به آشنایی وگفت شنود های ایدئولوژیک گذشت تا آنکه وارد یک مسئلۀ چالش برانگیز شدیم وآن اولین بحران  ِ بیگ بنگ ِ زندگی مان بود ،درحین طرح مسئله او از خانه دار بودن مادرش که سبب شده بود نتواند در هیچ آزمایش و فعالیّت اجتماعی شرکت کند بشدّت گله کرد و من هم از بن بست عدد فرد وتوقف پروسۀ اساسمند ام سخن گفتم ومنطق دیالکتیک ِ حاکم بر بحث مان باعث از سر گیری پروسۀاساسمند پژوهشی ام شد که به یمن تماس صدو هفده ام ِ مادرم با پیشرفت مطلولبی ادامه می یافت ... به ناگاه سایه ای بزگ آزمایشگاه کوچک مرا از نور تهی کرد و احساس کردم که تأثیر جاذبۀ زمین  برمن ازبین رفته، بله من داشتم پرواز می کردم وسرعت پرواز با عث اعوجاج تصویر اطراف در نظرم شده بود ،دیگر تنها رنگ می دیدم  ، رفته رفته شعف پرواز در من به احساس ترس بدل میشد ،ناگهان صدایی قدسی شنیدم که می گفت :پسر بد ، پسر بد  . از آنجایی که هر صعودی را سقوطی هست آرام آرام ارتفاع کم کردم تا آنکه به روی کاناپۀ مقابل تلویزیون فرود آمدم ، در تلویزیون زن چاقی جملاتی نامفهوم گفت وچند لحظه بعد موشی بعد از هتک حرمت به گربه ای از دست او گریخت  ، در همین اثنا صدای زن همسایه را شنیدم از مادرم تشکر کرد ، وقتی متوجه شد  که دختر نوپایش بیدار شده به شدّت ابراز شرمندگی کرد و به همراه کودکش رفت.بعد از آن روز پدر ومادرم در ساعات خاصّی مقابلم می نشستند و همیشه کتابی را با خود همراه داشتند که عکس پیر مرد ریشوی شکاکی بروی آن بود ونامش با "ف" شروع میشد ، حرف هایشان عمدتاَ برایم نامفهوم بود : دهانی / حسّی ، عضلانی ... شناسایی ، تجربۀ دکتر بازی...واین جلسات تا بیگ بنگ بعدی زندگیم ادامه داشت . اخیراََ دختر همسایه مان را پس از بیست ویک سال دیدم ، او که به دلیل تغییر ساعات فقر فرهنگی پدر ومادرش ساعت خواب منظمی دارد برایم تعریف کرد که مدّّتی است در خواب پدرش را به شکل خروس می بیند

بعدالتحریر :از نوشته ی بالا دو نتیجۀ اخلاقی گرفته می شود ، نخست آنکه عدد فردپایان پژوهش است زیرا که فاقد وجاهت دیالکتیک است ودیگر آنکه فقر فرهنگی باعث اختلال قوّۀ تشخیص و عدم درک تفاوت انسان با خروس می شود والخ...

پسر ك ترسيده بود و احساس سرما مي كرد ،آدم ها از مقابل اش مي گذشتند وسواري ها  كه نورشان مدام چهره اش را تاريك وروشن مي كرد ، تاريك وروشني كه لحظه لحظه فاصله شان از هم بيشتر مي شد ،ديگرشب شده بود واين پسرك را بيشترمي ترساند ،به همان اندازه كه اين 4 ساعت به كندي گذشته بود ترس به سرعت آمده بود ، درميان اين آمد وشدِ زمان وترس وآدم ها  جاي خالي پدر را به شدت احساس مي كرد .

پدر  گفته بود زود برمي گردد اما زمان چيز ديگري ميگفت ،خيلي دوست داشت كه پدرش بداند يك جا ايستادن در دل خيابان چه كار زجرآوري است اما بعد  با خودش فكر كرد كه يكجا ايستادن هرگز به زجرآوريِ ِ كسي يا عزيزي را در جايي رها ومعطل نهادن نيست اما باز با خودش فكر كرد عزيزي را در ميان راه نهادن هرگز به زجرآوري ِ راه رفتن در سرما آنهم با زخمي كه نبايد ديد شود نيست اما باز فكر كرد با زخمي پنهان از ديده ي ديگران درسرما راه رفتن هرگز به زجرآوري ِ آن نيست كه كسي به پسرش كه دارد در سرما رهايش مي كند بگويد كه:زود ميآيم ...اگر نيامدم عمويت را خواهم فرستاد اما باز هم فكر كرد كه گفتن چنين جمله اي به عزيزي كه دردل تاريكي ِناپايدار شب معطل اش نهاده اي آن هم در حالي كه بايد به راهي بروي بازخمي كه نبايد ديده شود در چنين شب سردي زجر آورتر از آن نيست كه چشمانت مدام دودو بزند وبرگردي تا عزيز رها كرده ات را براي آخرين بار ببيني ، خواست تا دوباره به چيزهاي  زجرآورتر وزجرآورتري فكر كند تاكه به زجرآورترين برسد اما وجدانش اجازه نمي دادعمو را كه يك ساعتي بود كه به دنبال او چشم مي گرداند منتظر بگذارد.